Główne wejście do świątyni zdobią natomiast monumentalne drzwi z brązu wykonane przez Antonio Marainiego w 1931 roku. Przedstawiają one epizody z życia św. Piotra i św. Pawła, podkreślając ich rolę w fundamencie Kościoła.
Przed wejściem znajduje się imponujące atrium z czterostronnym portykiem, w którego centrum stoi posąg św. Pawła. Fasada główna zachwyca złotymi mozaikami z XIX wieku, które przedstawiają Chrystusa, baranki oraz proroków.
Układ świątyni opiera się na planie pięcionawowej bazyliki z ogromnym transeptem i jedną absydą. Wnętrze bazyliki ma ogromne wymiary: 131 metrów długości, 65 metrów szerokości i blisko 30 metrów wysokości. Nawy oddziela od siebie las 80 granitowych kolumn, które nadają przestrzeni rytm i perspektywę. Nad kolumnadami przebiega słynny fryz z medalionami zawierającymi portrety wszystkich papieży wykonane w technice mozaiki. Sufit nawy głównej jest bogato zdobiony, kasetonowy i pozłacany, co kontrastuje z surowością kamiennych posadzek.
W samym sercu bazyliki znajduje się gotyckie cyborium autorstwa Arnolfa di Cambio z 1285 roku, które przetrwało wielki pożar. Pod cyborium umieszczono konfesję, czyli otwartą przestrzeń pozwalającą wiernym widzieć sarkofag św. Pawła.
Absydę wypełnia ogromna mozaika z XIII wieku, przedstawiająca Chrystusa w otoczeniu apostołów, odrestaurowana po zniszczeniach. Architektura bazyliki łączy w sobie surowość antycznego Rzymu z bizantyjskim przepychem dekoracji mozaikowych.
W IX wieku budowla została splądrowana podczas najazdu Saracenów, co skłoniło papieża Jana VIII do otoczenia jej murami obronnymi. Jednym z najcenniejszych elementów architektonicznych są XIII-wieczne krużganki, będące arcydziełem stylu Cosmatesca. Tragiczna noc z 15 na 16 lipca 1823 roku zmieniła wszystko – niemal cała bazylika spłonęła w wyniku pożaru wywołanego przez nieuwagę dekarzy. Pożar oszczędził jedynie absydę, transept oraz wspomniane wcześniej krużganki.
Odbudowa świątyni stała się sprawą międzynarodową, a dary na ten cel przesyłali władcy z całego świata, w tym car Rosji i wicekról Egiptu. Nową bazylikę konsekrował papież Pius IX w 1854 roku, starając się wiernie odtworzyć jej pierwotny, wczesnochrześcijański plan. Pod ołtarzem głównym znajduje się konfesja z grobem św. Pawła, co potwierdziły badania archeologiczne przeprowadzone w 2006 roku.
Charakterystycznym elementem wnętrza jest fryz z portretami wszystkich papieży, od św. Piotra aż do Franciszka. Legenda głosi, że gdy zabraknie miejsca na portret kolejnego papieża, nastąpi koniec świata.
Fasada bazyliki ozdobiona jest imponującymi mozaikami, które lśnią w słońcu, witając wiernych przybywających od strony Tybru. Dziś bazylika jest jedną z czterech bazylik papieskich Rzymu i znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Fasada kościoła dominuje nad malowniczym placem Piazza Sant'Ignazio, który przypomina teatralną scenografię. Wstęp do bazyliki jest bezpłatny, co czyni ją jednym z najchętniej odwiedzanych punktów na mapie rzymskich zabytków. To miejsce obowiązkowe dla każdego miłośnika sztuki sakralnej i genialnych tricków optycznych sprzed stuleci.
Głównym architektem obecnej budowli był Giovanni Battista Soria, który zaprojektował harmonijną i elegancką fasadę. Kościół charakteryzuje się unikalnym układem z podwójnymi schodami prowadzącymi do wejścia, co wynika z obniżenia poziomu ulicy w XIX wieku. W dolnej części kościoła znajduje się kaplica poświęcona włoskim żołnierzom poległym podczas I wojny światowej.
Środek kościoła zachwyca jasnością, bogatymi złoceniami oraz licznymi dekoracjami z polichromowanego marmuru. W kościele przechowywana jest cenna relikwia – palec św. Katarzyny ze Sieny, patronki Włoch i Europy. Choć sam kościół projektował Soria, w jego wnętrzu można odnaleźć wpływy szkoły Berniniego, szczególnie w dynamice rzeźb. Główny ołtarz zdobi monumentalna rzeźba z białego marmuru autorstwa Melchiorre Caffà, przedstawiająca świętą w ekstazie: Chwała św. Katarzyny. Sufit zdobi iluzjonistyczne malowidło Luigiego Garziego, które przedstawia triumf św. Katarzyny w niebiosach.
Bezpośrednio za kościołem wznosi się potężna średniowieczna wieża - Torre delle Milizie, która dominuje nad panoramą tej części miasta.
Budowla została zaprojektowana przez francuskiego architekta Antoine’a Derizeta i wzniesiona w latach 1736–1741. Ustanowienie święta Imienia Maryi i budowa świątyni wiążą się z dziękczynieniem papieża Innocentego XI za zwycięstwo wojsk chrześcijańskich pod wodzą Jana III Sobieskiego nad Turkami w 1683 roku. Kościół został wzniesiony dla Zgromadzenia Najświętszego Imienia Maryi, które zatwierdzono oficjalnie w 1688 roku.
Wnętrze kościoła zostało zaprojektowane na planie elipsy, co nadaje mu intymny charakter. W ołtarzu głównym przechowywana jest XII-wieczna ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem, przeniesiona tu z rozebranego wcześniej kościoła św. Bernarda. We wnętrzu znajduje się siedem niewielkich kaplic ułożonych promieniście, które zdobią cenne polichromowane marmury. Świątynia ma około 30 metrów wysokości i jest zwieńczona charakterystyczną kopułą spoczywającą na wysokim, ośmiobocznym tamburze. Na balustradzie zewnętrznej fasady można podziwiać posągi proroków oraz czterech ewangelistów.
Z daleka kościół ten oraz sąsiedni Santa Maria di Loreto wyglądają jak architektoniczne bliźniaki, choć różnią się wiekiem i detalami fasady.
Obecny wygląd kościoła to zasługa słynnego architekta baroku, Pietro da Cortona, który rozpoczął przebudowę w 1634 roku. Budowla charakteryzuje się harmonijnym planem krzyża greckiego z ramionami zakończonymi apsydami. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się majestatyczna kopuła wsparta na wysokim tamburze, ozdobionym herbami rodziny Barberini. Trawertynowa fasada o lekko wypukłym kształcie jest uznawana za jedno z najdoskonalszych dzieł barokowej plastyki architektonicznej. Świątynia składa się z jasnego, białego kościoła górnego oraz bogato zdobionego polichromowanym marmurem kościoła dolnego (krypty).
Pietro da Cortona, uważając kościół za swoje najważniejsze dzieło, został pochowany w jego dolnej części pod płytą nagrobną w pobliżu głównego wejścia.
Obecny wygląd fasady to arcydzieło baroku, zaprojektowane przez Carlo Fontanę pod koniec XVII wieku. Najcenniejszym skarbem kościoła jest XV-wieczny cudowny krucyfiks, który przetrwał niszczycielski pożar w 1519 roku. Ten sam krucyfiks jest czczony za uratowanie Rzymu przed epidemią dżumy w 1522 roku, kiedy to noszono go w procesji przez 16 dni. W 2020 roku papież Franciszek modlił się przed tym krzyżem o ustanie pandemii COVID-19, co przypomniało światu o jego historii.
Wnętrze kościoła jest jednonawowe, z bogato zdobionym, kasetonowym sufitem z XVI wieku. W kaplicach bocznych znajdują się wybitne dzieła sztuki, w tym freski autorstwa Pierino del Vaga, ucznia Rafaela. Pod ołtarzem głównym spoczywają relikwie św. Marcelego I oraz innych wczesnochrześcijańskich męczenników. Kościół pełni funkcję świątyni tytularnej i jest pod opieką zakonu serwitów (Sług Najświętszej Maryi Panny).
Przed wejściem do kościoła znajdują się charakterystyczne dwubiegowe schody prowadzące do portyku. Na szczycie fasady umieszczono brązowy posąg św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus, który dominuje nad okolicą. Wnętrze bazyliki ma układ trzynawowy z licznymi kaplicami bocznymi zdobionymi cennymi freskami i mozaikami. Bezpośrednio przy bazylice działa Papieski Uniwersytet Antonianum, będący ważnym ośrodkiem studiów franciszkańskich. W 1931 roku papież Pius XI nadał kościołowi godność bazyliki mniejszej, podkreślając jego znaczenie religijne. Jest to miejsce szczególnego kultu, gdzie wierni często modlą się przy ołtarzu poświęconym świętym męczennikom z Japonii.
Budowa świątyni została zainicjowana pod koniec IV wieku, za pontyfikatu papieża Syrycjusza. Charakterystyczną cechą kościoła jest to, że znajduje się on obecnie kilka metrów poniżej poziomu ulicy. Aby wejść do wnętrza, należy pokonać 38 schodów prowadzących w dół, co ukazuje pierwotny poziom gruntu w tym rejonie.
Świątynia została zbudowana bez wykorzystania fundamentów wcześniejszych budowli pogańskich, co jest rzadkością w Rzymie. W V wieku cesarz Teodozjusz I wsparł rozwój tego miejsca kultu. Obecna fasada bazyliki posiada portyk z kolumnami, który pochodzi jeszcze z okresu paleochrześcijańskiego.
Wnętrze zdobią imponujące freski z końca XVI wieku, przedstawiające sceny męczeństwa. Za dekorację malarską odpowiadali tacy artyści jak Agostino Ciampelli czy Giovanni Battista Fiammeri.
Bazylika pełniła ważną rolę w historii jezuitów jako miejsce ich pierwszego nowicjatu. Z tego miejsca wyruszało wielu misjonarzy, którzy szerzyli wiarę w Nowym Świecie. Kościół był wielokrotnie restaurowany, m.in. na zlecenie papieży Sykstusa IV oraz Klemensa VIII.
