Dopełnieniem bogatego wyposażenia liturgicznego są zabytkowe organy z 1910 roku, wybudowane przez renomowaną firmę Alberta Homana z Warszawy.
W bocznej kaplicy można podziwiać manierystyczny obraz Matki Bożej.
W południowej bocznej kaplicy znajduje się gotycka rzeźba Pokłonu Trzech Króli, pochodząca z początku XVI w., autorstwa ucznia Wita Stwosza.
Jest to konstrukcja trójnawowa, charakteryzująca się układem halowym o nawach równej wysokości. Do wzniesienia historycznych murów obwodowych użyto tradycyjnej, czerwonej cegły ceramicznej w wątku gotyckim.
Bryłę kościoła zamyka wyodrębnione, wielobocznie zamknięte prezbiterium skierowane w stronę wschodnią.
Fasada główna wyróżnia się monumentalnym, schodkowym szczytem, ozdobionym tynkowanymi blendami.
Ściany zewnętrzne kościoła są wzmocnione masywnymi przyporami, które stabilizują konstrukcję dachu.
Okna fary mają charakterystyczny dla gotyku ostrołukowy kształt i są optycznie wysmuklone.
Architekt Tomasz Pajzderski, projektując regotyzację, z dbałością odtworzył dawne, surowe formy średniowieczne.
W XV wieku kościół zyskał na znaczeniu i został znacznie powiększony, co odzwierciedlało status Brześcia jako stolicy województwa. Historycznym wydarzeniem w murach fary było uroczyste odczytanie aktu pokoju brzeskiego, zawartego z Krzyżakami w 1435 roku.
W 1556 roku budowlę dotknął tragiczny pożar, po którym świątynię sprawnie odbudowano. Kolejne dramatyczne zniszczenia przyniósł potop szwedzki, kiedy to w 1657 roku najeźdźcy celowo podpalili kościół. Na początku XVIII wieku, dzięki staraniom archidiakona Tomasza Niemierzy, fary doczekała się odbudowy nadającej jej cechy barokowe.
Trudny okres nastał w czasie wojen napoleońskich, gdy w 1812 roku zamieniono budynek w wojskowy magazyn. Generalna renowacja przeprowadzona w latach 1819–1830 uratowała popadającą w ruinę strukturę świątyni.
Kluczowa dla obecnego wyglądu była wielka regotyzacja z lat 1907–1909 według projektu architekta Tomasza Pajzderskiego.
Dzisiejszy gotycki gmach w stylu bazylikowym pochodzi z drugiej połowy XIV wieku. Fundatorem murowanego prezbiterium był biskup włocławski Zbylut, urzędujący w latach 1364–1383. Z racji bliskiego położenia przy murach miejskich budowla pełniła niegdyś funkcje obronne. W 1864 roku zakonnicy opuścili kompleks w wyniku kasaty zakonu przez władze carskie po powstaniu styczniowym.
Kościół doznał poważnych zniszczeń m.in. w czasie potopu szwedzkiego oraz pożaru na początku XX wieku. Podczas wielkiej odbudowy w latach 1922–1928 wnętrze świątyni wzbogacono o formy neobarokowe. Obecnie obiekt figuruje w rejestrze zabytków i służy jako kościół filialny miejscowej parafii św. Stanisława.
Projekt architektoniczny tej neogotyckiej budowli stworzył znany architekt Henryk Marconi. Świątynia ma charakterystyczną dla swojego stylu strzelistą bryłę i ozdobne detale architektoniczne. Wnętrze kościoła skrywa historyczne elementy wyposażenia sakralnego oraz dawne ołtarze.
Budowla jest cennym przykładem dziewiętnastowiecznej architektury sakralnej w regionie oraz znajduje się na dobrzyńsko-kujawskim szlaku camino.
Kościół jest drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany z drewna modrzewiowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Ołtarz główny barokowy pochodzi z połowy XVIII wieku. Wewnątrz kościoła znajdują sie liczne obrazy z okresu XVIII i XIX w. Kościół znajduje się na camino, na drodze dobrzyńsko-kujawskiej.
