Muzeum diecezjalne w Drohiczynie. Naczynia liturgiczne

 

Muzeum diecezjalne w Drohiczynie. Ornaty z pasów kontuszowych (I)

 

W muzeum diecezjalnym w Drohiczynie eksponowana jest największa w Polsce, unikalna w skali światowej kolekcja szat liturgicznych szytych z pasów kontuszowych szlachty polskiej. Do rozbiorów pasy te były przekazywane Kościołowi po śmierci właściciela, żeby niejako się za niego modliły za każdym razem, gdy będą używane do mszy.

Barokowy kościół benedyktynek pw. Wszystkich Świętych w Drohiczynie

Kościół benedyktynek pw. Wszystkich Świętych w Drohiczynie jest późnobarokową budowlą wzniesioną według projektu Pawła Fontany z fundacji braci Kuczyńskich – Wiktoryna i Marcina. Pierwszą drewnianą świątynię, wraz z konwentem dla sióstr, w tym miejscu ufundował, w 1623 roku, Wojciech Niemira, wojewoda podlaski. Do Drohiczyna przybyła z Torunia, 1 listopada 1623 roku, wraz z trzynastoma mniszkami Zofia Kiszczanka, która została pierwszą ksienią zakonu. 

W 1854 roku, rząd carski nakazał zamknięcie kościoła benedyktynek. Była to kara za patriotyczną postawę zakonnic, które udzielały pomocy powstańcom listopadowym. Po upadku powstania styczniowego w zakrystii kościoła urządzono małą cerkiew pod wezwaniem św. Agapita. W 1918 roku świątynię przywrócono katolikom. 

Kościół jest późnobarokową, bez wieżową budowlą jednonawową. Zdobi ją piękna fasada z dwoma ustawionymi pod kątem skrzydłami bocznymi. Fasada zwieńczona jest rozbudowanym szczytem ze spływami wolutowymi. Wnętrze świątyni przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. 

Z pierwotnego wystroju zachowało się niewiele. Jest to krucyfiks z pierwszej połowy XVIII wieku, obraz św. Benedykta z pierwszej połowy XVII wieku oraz trzy rzeźby barokowe przedstawiające Chrystusa Bolesnego, św. Jana Chrzciciela i św. Marka Ewangelistę. We wnętrzu umieszczono tablicę pamiątkową poświęconą Władysławowi Syrokomli (Ludwikowi Kondratowiczowi 1823-1862).

Cerkiew św. Mikołaja w Drohiczynie

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja w Drohiczynie została zbudowana w 1792 roku w stylu klasycystycznym z fundacji Konstancji z Kuczyńskich i Jakuba Ciecierskiego jako unicka pod wezwaniem św. Mikołaja dla klasztoru zakonu bazylianów. Po spłonięciu w 1806 r. parafialnej cerkwi unickiej przeniesiono tu nabożeństwa. 

W 1839 r. świątynia została odebrana unitom i przekazana przez rosyjskie władze zaborcze kościołowi prawosławnemu. Po upadku powstania styczniowego, dokonano przebudowy cerkwi w celu nadania jej bardziej prawosławnego wyglądu, w wyniku czego z zewnątrz zwieńczono ją dodatkowymi trzema cebulastymi sygnaturkami, w wewnątrz dokonano przekształceń i stworzono nowe wnętrze poprzez usunięcie bocznych ołtarzy, organów i ambony.