Wnętrze kościoła Świętej Trójcy w Bogacicy

Wnętrze kościoła Świętej Trójcy w Bogacicy zachwyca bogatym wystrojem neobarokowym, który nadaje świątyni wyjątkowy charakter. 

Centralnym punktem prezbiterium jest okazały ołtarz główny, ozdobiony licznymi złoceniami i figurami świętych. 

W nawie bocznej znajduje się zabytkowa ambona, której kunsztowne wykonanie przyciąga wzrok wiernych i turystów. Ważnym elementem wyposażenia jest historyczna chrzcielnica, będąca świadectwem wielowiekowej tradycji chrzcielnej parafii. Ściany świątyni zdobią cenne obrazy religijne oraz stacje Drogi Krzyżowej, utrzymane w stylistyce epoki. Kościół szczyci się posiadaniem relikwii św. Jana Pawła II oraz św. Faustyny Kowalskiej, które są wystawione do publicznej czci. 

Oprawę muzyczną liturgii zapewniają zabytkowe organy, charakteryzujące się szlachetnym brzmieniem. 

Całość wyposażenia dopełniają liczne rzeźby i detale architektoniczne, które tworzą spójną i podniosłą przestrzeń sakralną.

Kościół św. Trójcy w Bogacicy - zewnątrz

Architektura kościoła Świętej Trójcy w Bogacicy to przykład późnobarokowej świątyni z elementami neobarokowymi, wzniesionej w latach 1797–1805. Budowla charakteryzuje się masywną bryłą z jedną, dominującą wieżą, którą dobudowano w 1905 roku. 

Wieżę wieńczy charakterystyczny dla tego stylu cebulasty hełm z latarnią, nadający kościołowi smukłości. Elewacja świątyni jest tynkowana i posiada subtelne podziały ramowe, co podkreśla jej klasycystyczną prostotę. We wnętrzu kościoła dominuje bogaty wystrój neobarokowy, który harmonijnie łączy się z architekturą obiektu. Kluczowym elementem architektonicznym jest sklepienie kolebkowe z lunetami, zdobiące przestronną nawę główną. Prezbiterium jest wydzielone i zamknięte półkoliście, co jest typowe dla założeń barokowych w regionie opolskim. Całość założenia architektonicznego, wraz z otaczającym murem, tworzy spójny zespół zabytkowy wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego.

Kościół Wniebowzięcia NMP w Radomierowicach (poewangelicki)

 

Świątynia w Radomierowicach (Plümkenau) została wzniesiona jako zbór ewangelicki dla kolonistów pruskich, osiedlanych tu w czasie tzw. kolonizacji fryderycjańskiej, w II połowie XVIII wieku. Kościół wybudowany został w latach 1786–1790 przez mistrza ciesielskiego Petzera według projektu architekta Christiana Isemera. W 1790 roku dobudowano wieżę. Do zakończenia II wojny światowej służył ewangelikom, po niej rzymsko-katolickim. W latach 1946–1980 był kościołem parafialnym, następnie filialnym parafii św. Rocha w Starych Budkowicach. Od 1988 roku należy do parafii w Dąbrówce Dolnej.

Jest to kościół orientowany, zbudowany w konstrukcji szkieletowej, uzupełniony murem z cegły, wewnątrz i na zewnątrz otynkowany. Reprezentuje typ kościoła salowego, pięcioprzęsłowy, zamknięty prostokątnie. Gzyms otaczający budynek jest typu koronującego, profilowany. Okna, umieszczono w dwóch kondygnacjach.

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kluczborku

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kluczborku został wzniesiony w latach 1911 - 1913 w stylu neogotyckim, wzorowany na wrocławskim kościele św. Krzyża. Autorami projektu byli Oskar Hossfeld i Carl Schabik, zaś pracami budowlanymi kierował Thomas Skaletz. Prace przy wykonywaniu fundamentów kościoła rozpoczęto w listopadzie 1910 r. 

We wrześniu 1911 r. ustawiono więźbę dachową i 25 metrową wieżę. Drewniane stalle i ławki wykonali stolarze z Żórawiny k. Wrocławia. Ołtarz główny z bogatą ornamentyką snycerską i ambonę wykonano w warsztacie Schreinera w Monachium. Natomiast ołtarze boczne są dziełem rzeźbiarza Frilhase z Erfurtu, a piękne witraże przedstawiające postacie świętych pochodzą z warsztatu Linnemana z Frankfurtu nad Menem. Uroczystej konsekracji świątyni dokonał kardynał Jerzy Kopp z Wrocławia w dniu 1 czerwca 1913 r. Z 3 dzwonów zamontowanych w kościele zachował się jeden, gdyż pozostałe zostały zarekwirowane przez armię niemiecką w 1943 r.