Sanktuarium Matki Boskiej Ostrobramskiej w Skarżysko-Kamiennej

Decyzją ks. biskupa Edwarda Materskiego, pierwszego ordynariusza diecezji radomskiej, rodem z Wilna, w maju 1988 roku rozpoczęto budowę Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej. W 1989 roku ks. kard. Henryk Gulbinowicz dokonał poświęcenia kaplicy i intronizacji wizerunku Matki Bożej. Obraz jest wierną kopią wileńskiego przedstawienia i namalowała go wilnianka Izabela Borowska. Koronacja obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej odbyła się 2 lipca 2005. 7 stycznia 2014 roku sanktuarium otrzymało tytuł bazyliki mniejszej dekretem papieża Franciszka. 

Matka Boska Ostrobramska jest patronką Skarżyska-Kamiennej.

Wokół sanktuarium w Dankowie

 

Wnętrze sanktuarium maryjnego w Dankowie

Danków - sanktuarium maryjne

Kościół pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika jest świątynią parafialną w Dankowie na terenie dekanatu Krzepice w archidiecezji częstochowskiej. Parafia Danków to jedna z najstarszych w tej okolicy. W 1238 i 1267 roku odbywały się tu zjazdy biskupów. Pierwotny, drewniany kościół św. Stanisława Biskupa w Dankowie istniał już w XIII w. i położony był przy drodze do Lipia. W XVI wieku dankowski kościół znalazł się w rękach arian. Pozbawieni swej świątyni katolicy musieli wówczas korzystać z kościoła filialnego w Zajączkach. Rok 1641 przyniósł powrót do katolików. Obecny kościół murowany został zbudowany w latach 1641-75 na terenie twierdzy dankowskiej. Wzniósł go kasztelan Stanisław Warszycki. 

Położony w Dankowie, który zasłynął dzięki rodzinie Warszyckich jako pierwsza na ziemiach polskich ufortyfikowana wieś, późnorenesansowy kościół zasługuje na szczególną uwagę z uwagi na znajdujący się w nim, czczony od ponad 350 lat, obraz Najświętszej Maryi Panny Dankowskiej, będący wierną kopią obrazu Czarnej Madonny Jasnogórskiej, koronowany w 2002 r. koronami biskupimi przez ks. arcybiskupa Stanisława Nowaka, metropolity częstochowskiego. To właśnie dzięki temu wizerunkowi, który w oktawie Bożego Ciała 1650 r. w obecności świadków płakał trzy razy, Danków jest znanym sanktuarium maryjnym w województwie śląskim.

Rozwijająca się pobożność maryjna przyniosła m.in. powołanie do istnienia w roku 1658 Bractwa Różańcowego. Wkrótce założono tu szkółkę elementarną, a także fundację dla biednych oraz prowadzono różnego rodzaju działalność charytatywną. Uroczyste poświęcenie kościoła pod wezwaniem Najświętszej Boga Rodzicielki, św. Stanisława Biskupa i św. Antoniego z Padwy, miało miejsce dopiero 22 lipca 1675 r. W 1767 r., gdy od pioruna spłonęła dankowska twierdza, wskutek pożaru uległy zniszczeniu także wieża i dach kościoła. Pożarów wywołanych piorunami było więcej, co sprawiło, że w połowie XIX w. obniżono nieco wieżę kościoła. 

W kościele, oprócz obrazu, warto zwrócić uwagę na cztery renesansowe portale i nagrobek zmarłego 24 lipca 1615 r. Andrzeja Warszyckiego, brata Stanisława, wojewody podlaskiego, ojca późniejszego kasztelana krakowskiego, także Stanisława Warszyckiego. Podziemia świątyni zawierające krypty zostały niestety zasypane piaskiem pod koniec XIX w.

Wejście do sanktuarium mirowskiego w Pińczowie

 

Wejście do barokowego kościoła franciszkanów, sanktuarium Matki Boskiej Mirowskiej w Pińczowie.

Ołtarz główny w sanktuarium mirowskim w Pińczowie

W sanktuarium Mirowskim w Pińczowie znajduje się barokowy ołtarz główny z bocznymi bramkami z przełomu XVII/XVIII wieku. Cetralne miejsce zajmuje krucyfiks autorstwa brata Urbana Kitowicza i obrazami z końca XVII wieku oraz z tabernakulum z 1703 r. 

Im Mirowski-Heiligtum in Pińczów befindet sich ein barocker Hauptaltar mit Seitentoren aus der Wende des 17./18. Jahrhunderts. Den zentralen Platz nehmen ein Kruzifix von Bruder Urban Kitowicz sowie Gemälde aus dem späten 17. Jahrhundert und ein Tabernakel aus dem Jahr 1703 ein. 

In the Mirowski sanctuary in Pińczów there is a Baroque main altar with side gates from the turn of the 17th/18th century. The central place is occupied by a crucifix by Brother Urban Kitowicz and paintings from the end of the 17th century and a tabernacle from 1703.

Sanktuarium Mirowskie w Pińczowie

W połowie XVI wieku Pińczów, za sprawą Mikołaja Oleśnickiego, stał się ostoją reformacji. Wypędzono wówczas z miasta paulinów, a jedyny kościół zamieniono w świątynię kalwińską. W zabudowaniach klasztornych zorganizowano słynne na całą Europę reformackie gimnazjum pińczowskie. Dopiero w 1586 roku biskup krakowski Piotr Myszkowski wykupił miasto i nastąpiła rekatolizacja Pińczowa. Do miasta powrócili paulini, a gimnazjum protestanckie zamieniono w szkołę prowadzoną przez parafię św. Jana Ewangelisty.

W 1587 roku Piotr Myszkowski ufundował na przedmieściu Pińczowa – Mirowie kościół, z przeznaczeniem na kolegiatę. W 1592 roku założono nowe miasto Mirów, które 20 lat później przyłączone zostało do Pińczowa. Zygmunt Myszkowski zamówił w Krakowie obraz Matki Bożej do przyszłej świątyni. W 1606 roku sprowadził z Rzymu konwent franciszkanów reformatów do drewnianego kościoła. Przekazał również zakonnikom obraz Matki Bożej, zwany odtąd obrazem Matki Bożej Mirowskiej. Franciszkanie szerzyli kult Matki Bożej.

W 1610 roku pińczowscy franciszkanie zostali zmuszeni do opuszczenia Mirowa. Wyjechali wówczas do Ołomuńca na Słowacji i do Gliwic, gdzie założyli nowicjat. Przed 1615 rokiem ordynat Zygmunt Myszkowski rozpoczął budowę kościoła, a dokończył ją po 1619 roku III ordynat Ferdynand Myszkowski. Powstała piękna, wczesnobarokowa, bogato wyposażona świątynia z dwuwieżową fasadą, do której przeniesiono obraz MB Mirowskiej. Po zbudowaniu kościoła, w latach 20. i 30. XVII wieku były próby ponownego osadzenia reformatów przy okazałej świątyni na Mirowie. Zakonnicy nie chcieli jednak przyjąć tej świątyni, ponieważ nie odpowiadała ona ich wymogom ubóstwa.

W nowym kościele Msze Święte odprawiali paulini z parafialnego kościoła św. Jana Ewangelisty. Po śmierci Ferdynanda Myszkowskiego w 1647 roku, kościół został opuszczony, a paulini chcieli przenieść cudowny obraz do swej świątyni. Sprzeciwili się temu Myszkowscy i zabrali obraz do kaplicy zamkowej. Paulini w swojej świątyni umieścili tylko wota i inne ozdoby cudownego obrazu. W 1683 roku Stanisław Kazimierz Myszkowski sprowadził ponownie na Mirów konwent franciszkanów i ufundował dla nich klasztor. Reformaci przybyli do Pińczowa z klasztoru w Krakowie.

Cudowny wizerunek Matki Bożej Mirowskiej powrócił do kościoła i był umieszczony wówczas w ołtarzu głównym. W kościołach reformackich, w ołtarzach głównych umieszczano jedynie wizerunek Ukrzyżowanego Zbawiciela. Dlatego też, po otrzymaniu zgody swego dobrodzieja, przenieśli obraz Matki Bożej do ołtarza bocznego, usytuowanego przy tęczy, po lewej stronie kościoła.

Nie była to jedyna zmiana wprowadzona przez franciszkanów. Wierni swej regule reformaci zrównali wieże z wysokością dachów i usunęli niektóre dekoracje z fasady kościoła. Na placu sąsiadującym z kościołem od południa, franciszkanie pobudowali piętrowy klasztor. Reformaci utrzymywali się z pracy własnych rąk oraz z działalności duszpasterskiej. Po upadku powstania styczniowego w 1863 roku, władze carskie zakazały naboru nowicjuszy, a klasztor reformacki w Pińczowie został klasztorem etatowym, pozostawionym do wymarcia. W klasztorze utworzono tzw. dom księży emerytów, przeznaczony dla duchownych skazanych na odosobnienie za niesubordynację wobec carskiej władzy. Ostatni franciszkanin z pińczowskiego klasztoru zmarł w 1910 roku i wówczas klasztor skasowano, a kościół przeszedł w administrację diecezjalną.

Już w 1908 roku budynki klasztorne wykorzystane zostały na miejski szpital św. Juliana, w którym posługę pielęgniarską pełniły siostry szarytki do 1943 roku, a później siostry sercanki. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, franciszkanie w 1928 roku powrócili do Pińczowa i służą mieszkańcom do dziś. W 1990 roku przy franciszkańskiej świątyni została erygowana parafia Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, wydzielona z parafii św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Pińczowie.

W XIX wieku złotnik Arkusiński wykonał srebrne sukienki, którymi ozdobił cudowny obraz Matki Bożej Mirowskiej, a w 1992 roku, za zezwoleniem papieża Jana Pawła II, słynący łaskami obraz przyozdobiony został koronami.

Katedra św. Michała Archanioła w Łomży

Katedra św. Michała Archanioła w Łomży to najstarszy i najcenniejszy zabytek w mieście. Późnogotycki kościół fundacji Anny Mazowieckiej został wzniesiony ok. 1526 roku, po potopie szwedzkim wystrój kościoła zmieniono na barokowy. Kościół w okresie międzywojennym został katedrą diecezji łomżyńskiej.

katedra w Łomży, katedra Łomża, kościół w Łomży, katedra św. Michała w Łomży, zabytki Łomży, diecezja łomżyńska,

Pocysterskie opactwo w Krzeszowie / Sanktuarium MB Łaskawej

Bazylika Wniebowzięcia NMP / Sanktuarium MB Łaskawej w Krzeszowie

Kościół sanktuarium Nawiedzenia NMP w Krasnobrodzie

We wschodniej części miasta, w Podklasztorze, znajduje się dawny barokowy zespół klasztorny dominikanów. W zabudowaniach klasztoru mieści się Muzeum Wsi Krasnobrodzkiej, w którym zgromadzone są eksponaty będące odzwierciedleniem rzemiosł takich jak: garncarstwo, gontarstwo oraz meblarstwo (wyrób skrzyń krasnobrodzkich). Kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny wybudowany w latach 1690–1699 wraz z klasztorem został ufundowany przez Marysieńkę Sobieską jako wotum wdzięczności za uzdrowienie. Kościół od 300 lat jest znanym ośrodkiem kultu maryjnego, odwiedzanym przez liczne rzesze pielgrzymów. Szczególną czcią cieszy się Obraz Matki Bożej Krasnobrodzkiej. „Kaplica na Wodzie” koło kościoła pw. Nawiedzenia NMP, przy której wypływa woda słynąca z uzdrawiania.