Kościół św. Teresy (dawny karmelitów) w Wilnie

Kościół Świętej Teresy w Wilnie to barokowa, katolicka świątynia wybudowana w latach 1635–1650 z fundacji marszałka Stefana Paca dla karmelitów bosych. Budowla jest połączona z Ostrą Bramą, a jej rzymskobarokową fasadę przypisuje się Konstantemu Tencalli. 

Trójnawowe wnętrze ma jednolity, rokokowy wystrój z XVIII wieku, zrealizowany według projektu Jana Krzysztofa Glaubitza po pożarze wcześniejszego wyposażenia. Sklepienie zdobią freski przedstawiające żywot patronki, a w ołtarzach znajdują się cenne malowidła m.in. Szymona Czechowicza.

Świątynia ulegała zniszczeniom, m.in. w 1812 roku przez wojska napoleońskie, a w XIX wieku władze carskie zamknęły przyległy klasztor karmelitów bosych, a kościół przekazano prawosławnym. 

Po śmierci marszałka Piłsudskiego tymczasowo przechowywano tu jego urnę z sercem, złożoną na cmentarzu na Rossie. W latach 1935–1942 zakonnicy na krótko odzyskali kościół. Podczas II wojny światowej Niemcy aresztowali zakonników, a po wkroczeniu Armii Czerwonej w 1946 roku zostali oni zmuszeni do opuszczenia ZSRR. Od 1948 roku kościół znajduje się pod zarządem kleru litewskiego.

Karmelitański kościół Santa Maria in Traspontina w Rzymie

Kościół Santa Maria in Traspontina znajduje się przy słynnej Via della Conciliazione, głównej alei prowadzącej prosto do Watykanu. Świątynia należy do zakonu karmelitów, którzy opiekują się tym miejscem od XIV wieku.

Obecna renesansowa budowla powstała w XVI wieku, zastępując wcześniejszy średniowieczny kościół zburzony pod rozbudowę fortyfikacji. Najbardziej charakterystyczną cechą architektoniczną jest wyjątkowo niska kopuła, pozbawiona bębna. Taki kształt wymusili dowódcy z pobliskiego Zamku Świętego Anioła, aby kopuła nie zasłaniała pola ostrzału armatom. Ze względu na bliskość twierdzy, w kościele znajduje się kaplica dedykowana św. Barbarze, patronce artylerzystów.

Fasada kościoła została wzniesiona z bloków trawertynu, które częściowo odzyskano z Koloseum.

Wewnątrz, w jednej z kaplic, przechowywane są dwie antyczne kolumny otoczone wielką czcią. Według tradycji to właśnie do tych kolumn przywiązano świętych Piotra i Pawła przed ich śmiercią męczeńską.

Ołtarz główny jest dziełem barokowego mistrza Carlo Fontany i pochodzi z drugiej połowy XVII wieku. W ołtarzu znajduje się cenna ikona Maryi, którą karmelici sprowadzili do Rzymu z Ziemi Świętej.

Kościół stoi w miejscu, gdzie w starożytności znajdowała się budowla w kształcie piramidy, zwana Meta Romuli.

Barokowy kościół Przenajświętszej Trójcy na warszawskim Solcu

 

Kościół parafialny na Solcu należy do najstarszych w Warszawie. Już w roku 1339 był jednym z pięciu, jakie wówczas znajdowały się na terenie obecnego miasta. 

Obecny barokowy kościół Przenajświętszej Trójcy zbudowany został na przełomie XVII i XVIII wieku z inicjatywy królowej Marii Kazimiery Sobieskiej. Jego fundatorem był wojewoda czernichowski Fryderyk Falkerzamb, który po przejściu z luteranizmu na katolicyzm zobowiązał się wybudować klasztor dla ojców Zakonu Świętej Trójcy (trynitarzy). 

Prace przy budowie kościoła przy rynku soleckim trwały w latach 1696-1721. Projekt kościoła opracował prawdopodobnie Tylman van Gameren – najwybitniejszy architekt ówczesnej epoki. Kościół wzniesiono na planie krzyża równoramiennego, i był wzorowany na ukończonym w 1597 roku madryckim kościele Świętej Trójcy przy ulicy Lope De Vegi. Murowany klasztor w stylu barokowym dla trynitarzy wzniesiony został dopiero w latach 1773-1779. 

Poświęcenia kościoła Świętej Trójcy dokonał w kwietniu 1726 roku biskup kijowski Ożga. On też podarował kościołowi cudowną figurę Jezusa Nazareńskiego, najstarszy zabytek hiszpańskiej kultury religijnej w Warszawie.

Po powstaniu styczniowym zakon ojców trynitarzy został rozwiązany ukazem carskim z 1864 roku. Zakonnikom pozwolono jedynie mieszkać na terenie klasztoru do śmierci ostatniego z ojców. W 1887 roku kościół Świętej Trójcy w trosce o dobro duchowe wiernych przejęli księża diecezjalni.

We wrześniu 1939 roku kościół Świętej Trójcy został poważnie uszkodzony – spłonął dach i zawaliła się część sklepień. Najpoważniejsze straty przyniosły działania wojenne prowadzone podczas powstania warszawskiego. Na skutek bombardowań wojsk niemieckich i wielokrotnego ostrzału artylerii sowieckiej ze wschodniego brzegu Wisły kościół został niemal doszczętnie zburzony.

Odbudowę zaczęto w 1946 roku pod kierownictwem prof. Stanisława Marzyńskiego, a prace rekonstrukcyjne trwały do połowy lat sześćdziesiątych. Od 2017 roku kościołem i parafią opiekują się karmelici bosi.

The parish church in Solec is one of the oldest in Warsaw. Already in 1339 it was one of five that were then located in the current city. The present baroque church of the Holy Trinity was built at the turn of the 17th and 18th centuries on the initiative of Queen Maria Kazimiera Sobieska. Its founder was the voivode of Chernihiv, Fryderyk Falkerzamb, who, after converting from Lutheranism to Catholicism, undertook to build a monastery for the Fathers of the Holy Trinity Order (trinitarians). In 1696 Work on the construction of the church at the market square in Solec lasted in the years 1696-1721. The design of the church was probably designed by Tylman van Gameren - the most outstanding architect of that era. The church was built on the plan of an isosceles cross, and was modeled on the Holy Trinity Church in Madrid, Lope De Vegi Street, completed in 1597. The brick monastery in the Baroque style for the Trinitarians was erected only in the years 1773-1779.

The church of the Holy Trinity was consecrated in April 1726 by the Kiev bishop Ożga. He also donated to the church a miraculous figure of Jesus of Nazareth, the oldest monument of Spanish religious culture in Warsaw. After the January Uprising, the Order of the Trinitarian Fathers was dissolved by the tsar's edict of 1864. The monks were only allowed to live in the monastery until the death of the last of the fathers. In 1887, the church of the Holy Trinity, out of concern for the spiritual well-being of the faithful, was taken over by diocesan priests.

In September 1939, the church of the Holy Trinity was seriously damaged - the roof burned down and part of the vaults collapsed. The most serious losses were caused by military operations conducted during the Warsaw Uprising. As a result of bombing by the German army and repeated shelling of the Soviet artillery from the eastern bank of the Vistula, the church was almost completely destroyed. Reconstruction began in 1946 under the supervision of prof. Stanisław Marzyński, and reconstruction works lasted until the mid-1960s. Since 2017, the church and parish have been taken care of by the Discalced Carmelites.

Die Pfarrkirche in Solec ist eine der ältesten in Warschau. Bereits 1339 war es eines von fünf, die sich damals in der heutigen Stadt befanden. Die heutige Barockkirche der Heiligen Dreifaltigkeit wurde um die Wende des 17. und 18. Jahrhunderts auf Initiative von Königin Maria Kazimiera Sobieska erbaut. Sein Gründer war der Woiwode von Tschernihiw, Fryderyk Falkerzamb, der sich nach seinem Übertritt vom Luthertum zum Katholizismus verpflichtete, ein Kloster für die Väter des Ordens der Heiligen Dreifaltigkeit (Trinitarier) zu errichten. Die Arbeiten am Bau der Kirche auf dem Marktplatz in Solec dauerten in den Jahren 1696-1721. Das Design der Kirche wurde wahrscheinlich von Tylman van Gameren entworfen - dem herausragendsten Architekten dieser Zeit. Die Kirche wurde auf dem Grundriss eines gleichschenkligen Kreuzes erbaut und war der 1597 fertiggestellten Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit in Madrid, Straße Lope de Vegi, nachempfunden. Das Backsteinkloster im Barockstil für die Trinitarier wurde erst in den Jahren 1773–1779 errichtet.

Die Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit wurde im April 1726 vom Kiewer Bischof Ożga geweiht. Er schenkte der Kirche auch eine wundertätige Figur des Jesus von Nazareth, das älteste Denkmal der spanischen religiösen Kultur in Warschau. Nach dem Januaraufstand wurde der Orden der Trinitarierväter durch das zaristische Edikt von 1864 aufgelöst. Die Mönche durften nur bis zum Tod des letzten der Väter im Kloster leben. 1887 wurde die Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit aus Sorge um das geistliche Wohl der Gläubigen von Diözesanpriestern übernommen.

Im September 1939 wurde die Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit schwer beschädigt - das Dach brannte ab und ein Teil der Gewölbe stürzte ein. Die schwersten Verluste wurden durch Militäroperationen während des Warschauer Aufstands verursacht. Durch Bombenangriffe der deutschen Armee und wiederholten Beschuss der sowjetischen Artillerie vom Ostufer der Weichsel wurde die Kirche fast vollständig zerstört. Der Wiederaufbau begann 1946 unter der Leitung von Prof. Stanisław Marzyński, und die Wiederaufbauarbeiten dauerten bis Mitte der 1960er Jahre. Seit 2017 werden Kirche und Pfarrei von den Unbeschuhten Karmeliten betreut.

Kościół seminaryjny w Warszawie - pierwsza fasada klasycystyczna

Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca znajduje się przy Krakowskim Przedmieściu obok Pałacu Prezydenckiego w Warszawie. Zwyczajowo nazywany jest kościołem seminaryjnym lub pokarmelickim.

Został zbudowany w stylu barokowym na planie krzyża w latach 1661 - 1681 dla karmelitów bosych. W latach 1762 - 1780 jego fasada została przebudowana według projektu Efraima Szregera w stylu klasycyzmu. Główne wejście do kościoła zdobi kartusz z herbem Radziwiłłów (tzw. trąby radziwiłłowskie) przypominający o fundatorze fasady Karolu Stanisławie Radziwille, nazywanym "Panie Kochanku". 

To była pierwsza kamienna fasada w stylu klasycystycznym w Warszawie, ale i w Rzeczypospolitej. 

Klasztor karmelicki skasowano po powstaniu styczniowym, a zabudowania klasztorne i kościół przekazano na seminarium duchowne, które tu funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Budynki na szczęście nie zostały zniszczone w czasie II wojny światowej.

Na kolejny poziomie fasady kościelnej umieszczone figury związane z zakonem karmelickim: św. Teresy z Avila oraz proroka Eliasza, a ponad nimi zamienione miejscami medaliony z ich popiersiami.

Na wyższej kondygnacji znajdują się grupy rzeźbiarskie, które symbolizują Miłość (od lewej) - matka z dzieciątkiem i para aniołków oraz Nadzieję jako kobieta z kotwicą i putto. Między nimi znajduje się symbol kościoła - papieskie insygnia.

Szczyt fasady wieńczy wielka miedziana kula z kielichem oraz złoconą hostią na pokonanym wężu - tworząc symbol Wiary. Mieszkańcy Warszawy nazywają ją "banią karmelicką" oraz utarło się powiedzenie: "spuchnąć jak karmelicka bania".

Kościół seminaryjny w Warszawie, Warszawa, kościół pokarmelicki w Warszawie, fasada klasycystyczna, kościół Wniebowzięcia NMP w Warszawie,