Bazylika św. Pawła za Murami w Rzymie jest klasycznym przykładem monumentalnej architektury wczesnochrześcijańskiej, mimo że większość obecnej struktury to XIX-wieczna rekonstrukcja.
Przed wejściem znajduje się imponujące atrium z czterostronnym portykiem, w którego centrum stoi posąg św. Pawła. Fasada główna zachwyca złotymi mozaikami z XIX wieku, które przedstawiają Chrystusa, baranki oraz proroków.
Układ świątyni opiera się na planie pięcionawowej bazyliki z ogromnym transeptem i jedną absydą. Wnętrze bazyliki ma ogromne wymiary: 131 metrów długości, 65 metrów szerokości i blisko 30 metrów wysokości. Nawy oddziela od siebie las 80 granitowych kolumn, które nadają przestrzeni rytm i perspektywę. Nad kolumnadami przebiega słynny fryz z medalionami zawierającymi portrety wszystkich papieży wykonane w technice mozaiki. Sufit nawy głównej jest bogato zdobiony, kasetonowy i pozłacany, co kontrastuje z surowością kamiennych posadzek.
W samym sercu bazyliki znajduje się gotyckie cyborium autorstwa Arnolfa di Cambio z 1285 roku, które przetrwało wielki pożar. Pod cyborium umieszczono konfesję, czyli otwartą przestrzeń pozwalającą wiernym widzieć sarkofag św. Pawła.
Absydę wypełnia ogromna mozaika z XIII wieku, przedstawiająca Chrystusa w otoczeniu apostołów, odrestaurowana po zniszczeniach. Architektura bazyliki łączy w sobie surowość antycznego Rzymu z bizantyjskim przepychem dekoracji mozaikowych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz