Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa (łac. Sacratissimi Cordis Iesu ad Castrum Praetorium) to wyjątkowa świątynia w Rzymie, „kościół matka” Zgromadzenia Salezjańskiego, będący do dziś pod opieką duchowych synów św. Jana Bosco.
Budowa bazyliki została ukończona w 1887 roku dzięki ogromnemu wysiłkowi i determinacji św. Jana Bosco, który podjął się tego zadania na prośbę papieża Leona XIII. Budowla została zaprojektowana przez architekta Francesco Vespignaniego w stylu neorenesansowym. Pierwszy kamień węgielny położył już w 1870 roku papież Pius IX, jednak prace przerwano z powodu aneksji Rzymu przez Królestwo Włoch. Aby sfinansować budowę, Jan Bosco podróżował po Europie (m.in. do Francji i Hiszpanii), zbierając datki od wiernych. Był to pierwszy kościół parafialny wybudowany w Rzymie po zajęciu miasta w 1870 roku.
Świątynia znajduje się przy ulicy Via Marsala 42, w bezpośrednim sąsiedztwie głównego dworca kolejowego Termini. Mimo bliskości gwarnego dworca, bazylika jest uważana za miejsce ciszy i modlitwy dla podróżnych i mieszkańców.
Charakterystyczna dzwonnica bazyliki jest zwieńczona pozłacaną figurą Chrystusa Odkupiciela, dodaną w 1931 roku. Statua na dzwonnicy jest uznawana za jeden z najwyższych punktów w Rzymie, osiągając wysokość 62,5 metra.
To właśnie tutaj 16 maja 1887 roku schorowany św. Jan Bosco odprawił swoją jedyną mszę w tej świątyni, podczas której wielokrotnie płakał, rozumiejąc znaczenie swoich proroczych snów z dzieciństwa. Na tyłach bazyliki zachowano pokoje, w których zatrzymywał się św. Jan Bosco podczas swoich ostatnich wizyt w Rzymie.
Kościół otrzymał godność bazyliki mniejszej w 1921 roku na mocy decyzji papieża Benedykta XV. Świątynia ma plan krzyża łacińskiego i wyróżnia się bogatymi dekoracjami oraz malowidłami wewnątrz naw. Od 1965 roku kościół jest również kościółem tytularnym dla kardynałów diakonów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz