Kościół św. Łukasza i Martyny (Chiesa dei Santi Luca e Martina) to jeden z najważniejszych zabytków rzymskiego baroku, położony w sercu antycznego Rzymu, między Forum Romanum a Forum Cezara. Historia kościoła sięga 625 roku, kiedy papież Honoriusz I dedykował budowlę świętej Martynie, rzymskiej męczennicy. Świątynia została wzniesiona na pozostałościach Secretarium Senatus, budynku służącego niegdyś jako trybunał dla członków rzymskiego Senatu. Od 1588 roku kościół jest ściśle związany z Narodową Akademią św. Łukasza (związkiem malarzy, rzeźbiarzy i architektów), co zaowocowało dodaniem św. Łukasza jako patrona.
Obecny wygląd kościoła to zasługa słynnego architekta baroku, Pietro da Cortona, który rozpoczął przebudowę w 1634 roku. Budowla charakteryzuje się harmonijnym planem krzyża greckiego z ramionami zakończonymi apsydami. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się majestatyczna kopuła wsparta na wysokim tamburze, ozdobionym herbami rodziny Barberini. Trawertynowa fasada o lekko wypukłym kształcie jest uznawana za jedno z najdoskonalszych dzieł barokowej plastyki architektonicznej. Świątynia składa się z jasnego, białego kościoła górnego oraz bogato zdobionego polichromowanym marmurem kościoła dolnego (krypty).
Pietro da Cortona, uważając kościół za swoje najważniejsze dzieło, został pochowany w jego dolnej części pod płytą nagrobną w pobliżu głównego wejścia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz