Kościół Świętej Trójcy w Wyszogrodzie to późnobarokowa świątynia wzniesiona w latach 1779–1786. Jest to czwarty z kolei kościół w historii parafii, której początki sięgają XIII wieku. Pierwsza świątynia w mieście powstała w XIII wieku, a od 1320 roku pieczę nad nią sprawowali Bożogrobcy z Miechowa. Poprzedni kościół stał bliżej Wisły, jednak w 1726 roku osuwający się brzeg rzeki zmusił parafię do zmiany lokalizacji kościoła.
Obecny budynek wzniesiono na fundamentach świątyni, która spłonęła w wielkim pożarze miasta w 1773 roku. Prace budowlane przeprowadzono w latach 1779–1786, a fundamenty wzmocniono i zmieniono według projektu Samuela Fischera z Gdańska. Budowę murów sfinalizowano w 1786 roku, co zostało upamiętnione wyrytą datą na fasadzie frontowej. Nową świątynię konsekrowano około 1800 roku. Przy okazji konsekracji zmieniono wezwanie kościoła ze św. Jakuba na Świętą Trójcę.
Wyposażenie wnętrza i wieże zostały skompletowane dopiero po 1819 roku, po kasacie zakonu Bożogrobców. W 1837 roku dwie symetryczne wieże zostały dodatkowo nadbudowane. Podczas II wojny światowej, w 1942 roku, Niemcy zamknęli kościół i urządzili w nim spichlerz zbożowy.
Bryła świątyni reprezentuje styl późnobarokowy. Kościół jest budowlą halową z trójdzielną fasadą wschodnią, która jest ozdobiona dwiema wyodrębnionymi wieżami. Fasady zewnętrzne zostały opięte uproszczonymi pilastrami, które wspierają profilowane gzymsy. Wnętrze świątyni przykryte jest pięcioma przęsłami sklepienia kolebkowo-krzyżowego opartego na gurtach. Ściany nawy głównej są rozczłonkowane wysokimi wnękami, które zostały zamknięte półkoliście.
W ołtarzu głównym znajduje się cenny późnobarokowy wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz zabytkowe rzeźby. Wyposażenie uzupełnia pochodzący z około 1700 roku wizerunek św. Barbary. W prezbiterium znajduje się bogato zdobiona, zabytkowa ambona. W 1908 roku wykonano ozdobne polichromie ścienne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz