Pierwsze ślady parafii w osadzie przygrodowej w Brześciu sięgają XIII wieku, kiedy to istniał tu drewniany kościół św. Piotra i Pawła. Około 1240 roku z fundacji księcia Kazimierza I kujawskiego wzniesiono nową świątynię w granicach miasta lokacyjnego. Obecny kościół farny zaczęto wznosić z cegły po 1320 roku, a oficjalne powołanie nowej parafii datuje się na 1325 rok. Prace budowlane zostały przerwane z powodu najazdu Krzyżaków, którzy w 1332 roku zdobyli i zniszczyli miasto. Po odzyskaniu terenów przez Polskę budowę kontynuowano, a prawo patronatu nad farą przysługiwało polskim monarchom.
W XV wieku kościół zyskał na znaczeniu i został znacznie powiększony, co odzwierciedlało status Brześcia jako stolicy województwa. Historycznym wydarzeniem w murach fary było uroczyste odczytanie aktu pokoju brzeskiego, zawartego z Krzyżakami w 1435 roku.
W 1556 roku budowlę dotknął tragiczny pożar, po którym świątynię sprawnie odbudowano. Kolejne dramatyczne zniszczenia przyniósł potop szwedzki, kiedy to w 1657 roku najeźdźcy celowo podpalili kościół. Na początku XVIII wieku, dzięki staraniom archidiakona Tomasza Niemierzy, fary doczekała się odbudowy nadającej jej cechy barokowe.
Trudny okres nastał w czasie wojen napoleońskich, gdy w 1812 roku zamieniono budynek w wojskowy magazyn. Generalna renowacja przeprowadzona w latach 1819–1830 uratowała popadającą w ruinę strukturę świątyni.
Kluczowa dla obecnego wyglądu była wielka regotyzacja z lat 1907–1909 według projektu architekta Tomasza Pajzderskiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz